Sfeerverslag zondag 9 juni

Onze Delft Fringe Festival reporter bezocht op zondag 9 juni een mooi pallet aan voorstellingen. De voorstellingen van Elky Rosa Gerritsen.

Geschreven door Marie-Jet Eckebus.

Elky Rosa Gerritsen met ‘twelfht night, OR WHAT YOU WILL’

Het is goed dat De Sigarenfabriek is aangegeven met een fuchsiaroze Fringe vlag, want wie hier nooit geweest is, loopt er gemakkelijk aan voorbij. Aan het eind van een smal steegje ligt als verrassing een binnenpleintje waar het fijn toeven is. Taart, cake, dadels, sap en water met munt en sinaasappel staan voor ons klaar.

Een jonge vrouw kondigt aan dat de voorstelling gaat beginnen. Het is de essentie van Shakespeares ‘Twelfth night, Or what you will’, in dansvorm. In het gebouw bestijgen we een trap. Bij binnenkomst is de zaal donker. Op de grond ligt iets met een hobbelige structuur. Later, wanneer het lichter is op het podium, blijkt het een zee aan stropdassen te zijn.

Een vrouw staat met haar rug naar het publiek gekeerd. Ze wordt afwisselend door blauw en wit licht beschenen. We horen wonderlijke muziek. Lange tijd gebeurt er weinig. De vrouw begint deinend te bewegen. Haar bewegingen worden losser, maar ze blijft op één plek. Dan komt er plotseling een explosie aan heftige, woeste bewegingen. De danseres eindigt op de grond, tussen de stropdassen. Het is stil.

Wanneer de muziek weer opkomt, begint zij met de stropdassen te spelen. Ze wikkelt zich erin. Ze rolt en wentelt zich erin, totdat de stropdassen haar in haar beweging beperken. Dan bevrijdt ze zich en spreekt enkele zinnen uit het toneelstuk, waarop de dans gebaseerd is.

Ik geloof dat ik van tevoren mij Shakespeare had moeten bijspijkeren, want de link met ‘Twelfth night’ is mij niet duidelijk. Ook de symboliek van de stropdassen ontgaat mij. Achteraf spreek ik met iemand van het gezelschap. Zij legt uit dat de stropdassen voor ‘mannelijkheid’ staan. In ‘Twelfth night’ doet de hoofdrolspeelster zich voor als man. Uiteindelijk wordt zij weer zichzelf.

Bij een abstracte voorstelling blijft altijd de vraag: in hoeverre moet alles duidelijk zijn voor het publiek? Vaak is het wel prettig om de fantasie van mensen te prikkelen. Voor mij bleef dit toch té vaag.

Liedjes met Carolien en Marie-Christine ‘De avonturen van Rosalinde’

Ook als je géén kinderen van rond de vier bij je hebt, is het soms heerlijk om naar een familievoorstelling te gaan. Al is het alleen al om de reacties van de kinderen te horen.

In het Rietveld Theater voeren Carolien en Marie-Christine ons mee naar het Sprookjesbos. Het hele bos is met bloemen versierd voor het midzomerfeest. Maar… dan komt er een draak die alle bloemen plukt. Nu kan het feest niet doorgaan.

Elfje Rosalinde is er verdrietig van. “Hoe krijgen we Rosalinde weer vrolijk?” vraagt vertelster Carolien. “Een mop!” roept een jochie. Hij weet er wel één: “Twee konijnen lopen door het bos. Zegt het ene konijn: Hallo. Zegt het andere konijn: Ik ben dood.”

Hoe moet het nu met die draak? “Doodmaken!” roept een meisje. Gelukkig heeft het jongetje-van-de-konijnenmop een zachtaardigere oplossing: “Hij mag ook op het feestje komen”.

Dat gebeurt dan ook. De draak wordt uitgenodigd, op voorwaarde dat hij de bloemen terug geeft. Zo kan er toch feest gevierd worden in het Sprookjesbos en daar moet op gezongen worden!

‘De avonturen van Rosalinde’ is een positieve voorstelling, waarin op niet-belerende wijze klassieke muziek verwerkt is. Marie-Christine speelt piano, dwarsfluit en zelfs doedelzak. Carolien beschikt over een prettige sopraanstem. Fijn om te merken dat kinderen voor deze muziek en voor een lief verhaaltje open staan.