Ja

Ja is een muzikale solovoorstelling, tragikomisch, qua genre ergens tussen cabaret en muziektheater. Een musical is het in ieder geval niet. Wel vertelt de voorstelling het verhaal van een eenzaam meisje dat een musical over zichzelf geschreven heeft, om haar existentiële crisis op te lossen. Want in musicals hebben mensen altijd een probleem en aan het eind van de musical is dat probleem altijd opgelost. Dat lijkt haar wel wat.
Het meisje heeft een grondig vooronderzoek gedaan naar de stijlkenmerken van dit genre en presenteert dat op gedetailleerde en analytische wijze. Daar is ze goed in. Wel heeft ze moeite met het aangaan van sociale contacten.
De voorstelling zit vol muziek. Zo is er bijvoorbeeld funky muziek. Maar er is ook niet-funky muziek. En een spectaculair decor. Ja begint als een vrij absurd komisch circus, maar stuit uiteindelijk op een echt probleem: hoe kom je door de dagen heen als je zeker weet dat het allemaal geen nut heeft, geen hoger doel dient? Het personage is vastbesloten om alles goed te laten komen aan het eind. Ze wordt hierbij ondersteund door een live-orkest, een hoop special effects en een dansgroep. Voor zover dat kan in je eentje.

Lisa Ostermann heeft vier jaar gestudeerd om in musicals te spelen, maar realiseerde zich toen ze afstudeerde dat dit haar niet zo leuk leek. Toen studeerde ze vier jaar aan de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie, waar ze afgelopen jaar afstudeerde. Acht jaar studeren is behoorlijk lang. Lisa zou dit niet per se aanraden. Wel had ze zo vrij lang de tijd om zich af te vragen of ze dit wel echt wilde (ja) en waarom dan (het meest fascinerend van alle fascinerende dingen vind ik de individuele manieren die mensen ontwikkelen om het leven en dan vooral de eindigheid en zinloosheid daarvan draaglijk te maken. Mensen zijn altijd veel raarder dan ze in eerste instantie lijken. De manieren waarop iedereen in het dagelijks leven bezig is met het creëren van zijn of haar eigen zingeving, ontroeren me vaak en daar wil ik theater over maken. Die manieren wil ik in mijn voorstellingen ontleden. Of er een paar laten zien, in ieder geval, of uitvergroten. Maar wel met ironie en zelfspot. En relativering, daardoor. En ik wil mooie muziek maken, die mn verhalen versterkt en een beetje optilt). Een beetje een pompeus verhaal werd het. De voorstelling wordt dat niet, dat belooft Lisa.